De januskop 

'Wat denk jezelf?'

Van je kinderen word je soms niet veel wijzer. De meest gestelde vraag in Nederland: ‘En, hoe was het vandaag op school?’ oogst enkel rituele antwoorden: ‘goed’, ‘oh leuk’, ‘wat denk jezelf?’

Uit nieuwsberichten maak je op dat ons onderwijs niet denderend presteert; zitten we niet op allerlei lijstjes met internationale vergelijkingen over lezen en rekenen op de glijbaan naar beneden? Je schrikt je te pletter als je leest dat de helft van alle veertienjarigen niet in staat is om een doorsneebrief van de overheid te begrijpen. Hoe is dit in hemelsnaam mogelijk?

Op ouderavonden tref je vaak betrokken en enthousiaste leraren. In een historisch overzicht lees je over de geschiedenis van het onderwijs als succesverhaal: (bijna) iedereen gaat naar school, mooie en goed uitgeruste schoolgebouwen, keuzemogelijkheden te over, betere leermethoden en goede verhoudingen tussen docent en leerling. Maar waarom wordt het onderwijs in Nederland dan toch een veelkoppig monster genoemd? Waarom laten de grafieken met onze onderwijsprestaties vooral lijntjes naar beneden zien?

2.500.000.000 € per maand

Leerlingen worden niet slimmer van de voortdurende cijferdiarree, toch heerst de dictatuur van cijfers in het onderwijs. Op basis van een selectiemethode waarvan we al geruime tijd weten dat die niet deugt, gaat Kevin naar het vmbo en Erik-Jan naar de havo. Onderwijs werd ooit ‘de grote gelijkmaker’ genoemd, in werkelijkheid is ons onderwijs een producent van ongelijkheid geworden.

En de overheid? Die laat zich ringeloren door belangengroepen, zij stort zo’n 2,5 miljard Euro (maandelijks!) in de kas van het basis- en voortgezet onderwijs om vervolgens met de handen op de rug toe te kijken.

Het onderwijs heeft een januskop, aan de ene kant werken er veel enthousiaste docenten die met veel van hun leerlingen goede resultaten scoren, maar tegelijkertijd zijn er veel te veel leerlingen die in de onderwijsratrace het onderspit delven.

Verbeteringen blijven al jarenlang uit, het basis- en voortgezet onderwijs is een karretje met vierkante wielen geworden. Het boek 'Onze kinderen zijn niet stuk. Het systeem is stuk.' gaat op zoek naar wat er mis is met ons onderwijssysteem en noteert wat nodig is om het onderwijs beter te maken. Een must-read voor ouders, docenten, studenten, voor iedereen die het onderwijs een warm hart toedraagt.

Meelezen?

Aan de definitieve tekst wordt nog hard gesleuteld. Wil je meelezen en commentaar geven? Graag, je ziet de (concept) hoofdstukindeling via de link, stuur een berichtje (j.h.copier@gmail.com) met het hoofdstuk (-ken?) naar keuze en het schrijfsel komt naar je toe.